Reageer op: Monty's kastje

Home Binnen Kweken Kweekverslagen Binnen Monty's kastje Reageer op: Monty's kastje

#1835
Monty
Bijdrager
695 Reputatie punten

High Again,

In het onderstaande stuk wil ik een aantal veel gemaakte misverstanden en denkfouten belichten die ik regelmatig tegen kom in onze hobby. Ik leest overal over plantvoeding, het staat op de etiketten en in bijna alle stukken die je over planten leest maar is dat wel correct? Planten maken namelijk zelf hun eigen voeding (suikers) aan via fotosynthese! Deze suiker (sucrose) is de energiebron van de plant voor de ademhaling (respiratie) levert de energie voor allerlei processen in de plant en is de motor achter de groei. Om te groeien, of anders gezegd om te bouwen heb je bouwstoffen nodig. Wat men dus als voeding benoemd zijn in feite bouwstoffen. Zie het als een huis bouwen. De stenen die daarvoor nodig zijn, zijn bouwstoffen en de energie om die stenen tot een muur te metselen is de metselaar. Je kunt suikers in een plant dus vergelijken met een metselaar en de stenen die benodigd zijn met de bouwstoffen. We voegen dus geen voeding toe aan het medium maar bouwstoffen! Verder zal ik het nog even willen hebben over blad wegnemen en toppen in het licht zetten. Daarvoor is wel een beetje basis biologie nodig. :mail:

Hoe komen deze bouwstoffen nu op de plek waar ze nodig zijn?

Hiervoor moeten we terug naar een stukje basis biologie. Door via het blad te verdampen kan een plant “drinken”. Verder levert worteldruk een kleine bijdrage een het kunnen drinken  maar dat is maar zeer gering bij cannabis. Het water wordt dus als het ware omhooggetrokken in de plant omdat het blad verdampt. Dit gaat via de houtvaten (xyleem). Houtvaten beginnen net boven de worteltop en eindigen onder de groeipunt en in elk blad. Planten “drinken” dus enkel via het worteltopje en een heel klein stukje daarna en kan ook enkel daar bouwstoffen opnemen. Al de rest van de wortel is enkel een transportmiddel. De opname van water en bouwstoffen gaat dus via de wortelpuntjes van de haarworteltjes. Vanaf daar moet het naar de houtvaten. Op weg daar naar toe kan het water drie routes volgen te weten: tussen de cellen door (een plant heeft daar weinig invloed op), ten tweede van cel tot cel, maar niet via het celvocht en ten derde van cel tot cel, via het celvocht (en de vacuole). De plant kan dit wel sturen. Bij een hoge bodem ec kost dit haar flinkwat energie! Via deze 3 wegen kan dus water aankomen bij een verkurkte laag cellen rond de houtvaten. Alle water moet door deze heen. De plant heeft hier wel wat controle over de hoeveelheid water en bouwstoffen die er doorgelaten worden! Staat je plant met omhoog geklapte bladranden, een teken dat ze overmatig verdampt en als reactie hierop haar huidmondjes sluit om niet te verwelken dan stopt dus ook de bouwstofopname en ook de fotosynthese. Er komt immers geen co2 binnen. De metselaar en de handlanger die de stenen aanvoert hebben schafttijd! Je plant staat te niksen. Lampje omhoog dus.

Eenmaal in het houtvat aangekomen gaat water met bouwstoffen omhoog, dat is eenrichtingsverkeer. Omdat de mate van verdamping dus de hoofdmotor is achter het kunnen drinken krijgen sterk verdampende delen dan ook het meeste water en bouwstoffen. Als bijverschijnsel kunnen dus bij een te sterke verdamping, weinig verdampende delen zoals je toppen te weinig bouwstoffen krijgen met name bij calcium zie je dit wel eens in bloeiweek 4 a 5.

Nu komen we bij de eigenlijke voeding van de plant, de suikers.

Suikers gaan via de zeefvaten. Netto positieve fotosynthese vindt plaats voor meer als 2/3 volgroeide bladeren. Het volgroeide blad wat in het licht staat gebruikt een deel zelf voor ademhaling en onderhoud maar het maakt meer suikers aan dan het zelf nodig heeft. Deze suikers die het blad te veel heeft gaan via de zeefvaten naar andere delen van de plant die zelf te weinig suikers kunnen maken. Behalve suikers vervoeren de zeefvaten nog ook andere stoffen zoals aminozuren en dus ook water. Niet of weinig verdampende delen zoals de toppen krijgen dus het grootste deel van hun water via de zeefvaten. Zeefvaten bestaat uit levende cellen en het transport kan alle kanten op.

Een voor meer als 2/3 volgroeid blad heeft dus netto fotosynthese over en dus suikers over. Het zijn dus de voedingsbronnen van de plant. Deze suikermakers noemt men ook wel een source-blad. Source-bladeren zijn dus volgroeide bladeren boven in de plant die volop licht vangen. Alle andere delen van een plant maakt in feite minder suikers aan dan dat ze nodig hebben en noemen we een sink . Sink betekend is het Engels afvoerputje. De overtollige suikers van de source-bladeren gaan dus richting de sink-organen van een plant. Jong onvolgroeid blad, Volgroeid blad wat erg weinig licht vangt ,de stam en stelen, bloei en eventuele zaden, de wortel zijn dus allemaal sinks en trekken allemaal suikers naar zich toe. De gezamenlijke trekkracht is meestal veel groter dan de productie van suikers. Er is dus sterke concurrentie in de plant om de suikers. Wie het hardst kan trekken, krijgt het meest.

Nu wordt het iets ingewikkelder maar voor een goed begrip hoort dit stukje er wel bij.

Een jong blad produceert zelf dus nog niet genoeg om goed te kunnen groeien. Als het jonge blad meer uitgroeit, heeft het minder suikers van elders nodig en produceert het zelf steeds meer. Het wordt dus een source. De omslag vindt plaats als het blad ongeveer 1/2 tot 2/3 van de uiteindelijke grootte heeft bereikt. Om geproduceerde suikers (meestal sucrose) van de source-bladeren naar elders te vervoeren, moeten ze in het zeefvat “geladen”  worden. De suikers kunnen het celmembraan niet vanzelf passeren er zijn “bewaakte poorten”. Door die poorten kunnen suikers actief in het zeefvat gepompt worden.

De zeefvat-cellen stoten eerst zuur-ionen (H+) uit, een actief proces dat energie kost. Zo ontstaat er een verschil in de concentratie van h+jes. Buiten het zeefvat zijn nu veel meer zuurionen dan in het zeefvat. Het H+ wil terug, maar dat kan niet omdat de membraan gesloten is. Terug kan alleen via de “poorten”. Zoon poortje is in feite een transporteiwit in het membraan. Het H+je bindt daaraan vast. Maar pas als er ook een suikermolecuul bindt, klapt het eiwit om en zijn zuurion en de suiker in het zeefvat aangeland. De poort heet de H+ – sucrosepomp. Prachtig he hoe dat allemaal werkt. Door dit proces neemt de concentratie sucrose in het zeefvat steeds verder toe. Een vloeistof met een hogere concentratie aan opgeloste stoffen trekt door het celmembraan heen water uit naburige cellen aan (osmose). Hierdoor ontstaat er een druk, wat vanzelf transport van het water en suikers op gang brengt. Bij een sink aangekomen gebeurt precies het omgekeerde proces via de H+ – sucrosepomp. De suikers worden hier “uitgeladen”.   Nu zijn er meestal veel meer poortjes  beschikbaar voor het uitladen dan voor het inladen. Vertaald betekend dit dus dat de totale sinksterkte veel groter is dan de totale sourcesterkte.

Fotosynthese, laden en uitladen van de zeefvaten zijn niet zo temperatuurgevoelig, maar de processen nà het uitladen wel. De suikers moeten in de ontvangende cellen ingebouwd worden tot nuttige delen. Daaraan komen veel enzymen te pas en enzymatische processen verlopen bij hogere temperaturen duidelijk sneller. Als de processen ten gevolge van lage temperatuur erg langzaam verlopen, remt dat het uitladen van suikers uit het zeefvat. Het systeem loopt vast, inladen heeft ook geen zin meer. Omdat de fotosynthese wel doorgaat (niet zo temperatuurgevoelig) komen er steeds suikers bij. De suiker-concentratie in de producerende cellen loopt op en dat is het signaal om in die cellen zelf te gaan opslaan. De suikers worden in de bladgroenkorrels zelf opgeslagen, in de vorm van zetmeel. Als dat veel gebeurt, tast het de fotosynthese zelf aan! Donkergroen blad is nadelig!
Er moet dus altijd een balans zijn tussen source en sink. Als je de temperatuur verhoogt, verstoor je de balans, want daardoor gaat de sinksterkte omhoog. Met meer licht of CO2 bevorder je juist de sourcesterkte. Om de balans te herstellen moet de temperatuur dus omhoog bij meer licht en/of meer CO2.

De plant kan op veel manieren de fotosyntheseproducten kwijt. De sinksterkte is immers in het algemeen veel groter dan de sourcesterkte. Als de plant nog niet in bloei is, stuurt ze de overtollige suikers wel richting stengels of wortels en jong blad. Die worden dan zichtbaar dikker en groter. De plant kent ook specifieke opslagmogelijkheden in stengel en wortel om het teveel aan suikers tijdelijk te parkeren, in de vorm van zetmeel. Die voorraden kunnen later via zeefvaten weer aangesproken worden als de fotosynthese niet voldoende is.

 

Is bladsnoei dus verstandig?

Je leest of hoort wel eens vaker dat men flink wat blad wegneemt om de toppen mooi in het licht te krijgen maar deze mensen hebben dus helemaal niks begrepen van bovenstaande verhaal. Toppen zijn en blijven flinke sinks! Ze zullen hard aan de suikers blijven trekken maar de bron van de suikers hebben ze weggenomen :-(   :negative: . Daarnaast is er nog het feit dat elk wondje een open deur is voor schimmelsporen die daar heel makkelijk de plant in kunnen. Daar merk je in eerste instantie helemaal niks van maar de schimmel zit dan dus al in je plant. Hier word deze wel actief door de plant geremd en ingedamd en zul je ook weken lang hier geen gevolgen van zien. Pas als de weerstand van de plant afneemt, einde bloei kan het dan plots tot een botrytis uitbraak komen en ja dan zijn de rapen gaar :wacko: .

Veel slimmer is het om sinks te gaan wegnemen in plaats van source-blad. Volgroeid blad onder een dicht scrogveldje zijn in feite ook weer terug sinks geworden. Ze verbruiken meer suikers dan ze kunnen aanmaken  in de schaduw. Hier zou je er dus ervoor kunnen kiezen om ze wel weg te nemen en het schimmel risico op de koop toe te nemen. Maar zoon volgroeid blad is ook een bron van mobiele voedingselementen. Bij te korten in de top van de plant zal de plant deze mobiele voedingselementen gaan transporteren vanuit deze bladeren , die dan vergelen, naar delen boven in de plant. Ik laat ze dus lekker zitten tot de plant ze leeg getrokken geeft en zelf afkurkt en laat vallen.

Wat kan je dan wel wegnemen Monty (schimmelrisico daargelaten) Ik neem zijscheuten onder in de plant weg (dieven) Deze in de schaduw staande sinkonderdelen trekken ook flink aan de suikers en zullen enkel wat fluf geven. Iets waar ik niet zo happerig op ben. Deze neem ik vaak dus wel weg. Het fanblad van de node waar ik deze scheutjes wegneem laat ik dus gewoon zitten als reserveopslagplek voor de mobiele voedingselementen. Verder bestaat er nog een techniek waarbij je piepjong fanblad uit de toppen weg haalt, een heel gefriemel en zeer schimmel gevoelig. Vocht wat uit de wondjes komt is de ideale voedingsbodem voor schimmelsporen en er zijn dus open deuren. Toch heb ik dit wel eens toegepast. Vroeg in de topopbouw haal ik dan zeer jong fanblad wat later als de top zal dichtgroeien weg. Dit zijn dan dus sinks die suikers verbruiken die ik liever richting top heb. Om deze techniek toe te passen moet de plant dus wel over voldoende gezonde sourche-bladeren beschikken onder deze top om de top te voorzien van suikers!

 

Als laatste nog een quisvraagje wat dus met sink and sourche te verklaren is. Wat gebeurt er als je heel vroeg zou toppen? van node 3 terug op node 2? Ben eens benieuwd op de antwoorden. B-)

 

Grtz.

.

 

  • Deze reactie is gewijzigd 11 maanden, 2 weken geleden door Monty.
2+